vrijdag 22 augustus 2014

Naïef




Like You


“Het verbaast me,” schreef ik iemand, “dat Vietnam militair gaat samenwerken met Israël.” “Hoe kan jij nu verbaasd zijn?” was de reactie. “Je weet toch hoe de wapenindustrie werkt.” Inderdaad dat weet ik een beetje. En ik vroeg me af waar ik het woord verbaast vandaan haalde.

Zin om de inhoud ervan op te rekken, heb ik niet. Toch is mijn gevoel bij het woord ook niet zo vreemd. Het komt van ‘(iemand) in de war brengen’ en ging over naar ‘schrik aanjagen’, ‘ontstellen.’ Nu betekent het verwonderen, onverwacht e.d.

Er zit iets van romantiek in in mijn gebruik. Vietnam keerde zich tegen de hegemonie van de VS en won. Maar dat is 40 jaar geleden. Ik was nog een klein jongetje. Inmiddels vliegen de Amerikaanse generaals in en overweegt de VS het wapenembargo tegen Vietnam op te heffen.

Er zit tevens iets in van wensdenken of navelstaarderij. Ik mag dan wel vinden dat je militair niet samenwerkt met de Israëli's De Nederlandse overheid doet niet anders, of de Turkse, Venezolaanse etc etc. Mijn meninkje is geen wet.

Verbazing heeft wel een functie. Het maakt iets los: hoe kan dat?; moet dat?; Wat kan je er aan doen? Weten kan tot cynisme leiden: dat weet je toch?; denk je dat het ooit anders wordt? Naïviteit heeft een kracht. Als je bewust naïef bent dan helpt dit je juist door de verbazing vooruit.

Vandaag reageerde ik op de tekst van een uitgeproduceerde vluchteling vanwege de naïviteit (soms een vorm van verbaasd zijn) ervan: “We are not radical group and we do not want to do radical actions. We came here to get peace and security.” Alsof vrede en veiligheid voor een ieder – helaas – niet radicaal zou zijn. Maar er stond ook: “So we deserve to have the minimum right like you.” Knoop het in je oren.

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie. Ze zijn gemaakt op en vanaf de galerij voor het huis. Het weer was te bar om echt naar buiten te gaan.





dinsdag 19 augustus 2014

Schouder



Terugkijken

'U bevindt zich op de Waddenzee,' lees ik op Doeksen TV. Buiten is het gewoon te zien en de deining in het zeegat van Vlieland en Terschelling is voelbaar. We komen zo voorbij Griend.

Het bezoek was maar kort. Toch lang genoeg om even naar de Boschplaat te fietsen, waar voor een niet wandelaar het eiland ophoudt. Het duin over. In de verte lopen de witte strepen van de branding. Iets dichterbij gaan de witte vlagen van verwaaiend zand.

Een mooie plek verlaat je niet graag, maar het is prettig om nog over je schouder te kijken.

De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie. Of ik het lied moest plaatsen, daarover twijfelde ik vanwege de gevoelig troostende, maar vooral ook trieste woorden. Maar het is wel heel mooi.









maandag 18 augustus 2014

Room to move


“Kriiièèèèt, Kriiièèèèt,” het klinkt meer metalig dan muzikaal. Het is de roep van een visdiefje dat uit een bluesharp in G wordt gehaald. Een jonge man zit aan het Terschellings Wad en bootst niet alleen de klank van die ranke vogel na, maar speelt ook muziek. Het is niet bijzonder; iets wat in de verte lijkt op het thema van Room to move van John Mayall. Je kent het wel.



Achter de man speelt zich een drama af, zoals er vermoedelijk zoveel zijn, maar dat inzicht is er dan nog niet ingesleten. De wereld draaide destijds voor een groot deel om de plek waar hij op dat moment was; hoe betrokken bij de rest ook. Een jongen uit het christelijke jeugdkamp is niet te handhaven en moet met de harde hand van de geüniformeerde macht worden afgevoerd, zo besloot de leiding. Hij wilde zijn rustgevende medicijnen niet innemen en ging los. De begeleiders waren ontdaan dat ze de hulp van de politie in hadden moeten roepen. De meeste deelnemende jongeren tussen 12 en 15 jaar hadden nog nooit zoiets meegemaakt.

De man aan het water kan goed koken, maar laat de emoties liever aan anderen. Veel verschil zou zijn bemoeienis ook niet maken. Het moet voor de tieners prettig blijven. Dat is ook zijn verantwoordelijkheid. Om verder te kunnen blaast hij eerst zijn klanken over het slik naar de wolken.

Het Wad geeft daarvoor wat terug; ontzag voor de grootsheid en een uitlaatplek voor melancholie. Hij weet nog niet dat dit altijd zal blijven. De man loopt na het spelen terug naar Wierschuur en maakt iets lekkers in de bakstenen uitbouw. Na het eten trekt hij zijn bergschoenen aan om ze in te lopen om een week later door de uitgestorven Schotse hooglanden te wandelen.

woensdag 13 augustus 2014

Wind en maan



Juweeltjes

Als ik de straat uitdraai komt een auto de hoek omsuizen. "Nou nou kan het wat minder hard," zeg ik hardop, maar niet echt hard. Mijn lippen bewegen waarschijnlijk. De bestuurder reageert aggressief, telefoon aan het oor: "Fuck you! Man!" Ik rijd door.

De zee is hoog op het strand geweest. Het blaasjeswier lag tot aan de duinen en de zeeraket van vorige week was weggespoeld. Wind, zee en maan deden het samen.

Deze week Vertigo van Hitchcock gezien; traag, trager, traagst. Maar wat betekent het eigenlijk? Draaiduizeligheid (van het latijnse vertere, draaien).

Juweeltjes

Waar de zon de zee raakt ontstaan
     schitterende kristallen
Kevertjes in het gras laten hun dekschilden glimmen
     in het mooiste smagrad, robijn of agaat
Parels vallen dagelijks voor de zwijnen
     waar ze blijven liggen in de modder
Verblindend en overvloedig is het goud
     als de zon in de avond verdwijnt.

Meer juwelen dan rijkdom kan kopen
Groter pracht dan
verwerkbaar in een kroon
Niet te bezitten, maar wel gratis te genieten
     en vechten overbodig

Martin





De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie.

vrijdag 8 augustus 2014

Kattenstaart




springende gedachten

Fietsen was het. Fietsen en anders niets. Binnen de kortste keren was ik bij mijn moeder op de camping en vandaar - later op de dag - ook weer zo terug thuis. Twee uur en twintig minuten geeft de reisplanner voor die reis. Ik deed het in drie en een half uur.

Er sprongen wat gedachten door mijn hoofd: Het verhaal Een vrouw en de oorlog (een vervolg) van de Japanse schrijver Ango Sakaguchi uit 1946 waarover ik eerder deze week schreef, kwam terug door de tekst op de filosofiescheurkalender over Alfred Adler die ervan uitging dat je “mensen moet begrijpen op grond van de betekenis die hun gedrag voor henzelf heeft. Alleen als je weet welke betekenis iemand geeft aan zijn situatie, kun je begrijpen waarom hij doet wat hij doet, namelijk om te worden of blijven wie hij is,” aldus Timon Meynen*; Gaza-perikelen binnen de SP; een gedicht over etensgeuren; en de vorm van dit blog nu er Alweer een foto een nieuwe naam en inhoud heeft gekregen.

Ondertussen schieten velden, bossen en heide aan me voorbij. Op de prachtige terugtocht zijn er witte wieven in het bos en speelt de oranje zon door de bomen en later maanlicht boven de velden.

Verwaait

De geur van eten wappert door de lucht
Fijnstofvoedseldeeltjes doen watertanden
De smaak verspreidt zich wijd en zijd

Maar de verwachte eter verschijnt niet
Het maal verpietert en wordt taai
Niet meer te genieten dan met lange tanden

Martin





De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie of iets anders.