zaterdag 24 januari 2015

Wegkijken



details


Tussen Castricum en Egmond wordt met motorzagen en bulldozers het bos weggeraust. Stapels dikke stammen liggen naast het fietspad om opgehaald te worden. In de Schoorlse duinen is een breed betonplatenfietspad gelegd in een groot gebied dat een paar jaar geleden afbrandde en nu helemaal kaalgeslagen is. Ik wil er niet op letten.

De wereld is vol mooie details. Wegkijken is wat ik probeer te doen om die te zien. Helemaal zo gek niet tijdens een fietstocht. Of het ook in grote lijnen wel snor zit doet er even niet toe.


IJskristallen


je gaat er gemakkelijk aan voorbij
als je de kennis niet hebt opgedaan

dan zie je niet zo snel dat de zwanen
geel met zwart besnaveld zijn
en kleiner dan hun knobbelbroer

de kans is groot dat je ze mist
geel of oranje aan een tak of stam
als je nooit van de trilzwam hoorde

het weten is niet altijd een last

maar rondkijken vergroot de pret
ook voor wie nog geen letter las.



De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie ervan.


zaterdag 17 januari 2015

11 zinnen



149 woorden


Het is donker achter de Veempakhuizen. Het water rimpelt en de lichtjes van de schepen schommelen. De Oude Houthaven is volgestort met zand en slib en nog maar twee meter diep. De man die op een bankje aan de kade stiekem een peuk rookt en niet thuis, omdat hij is gestopt met roken, zakt in slaap.

“Houd hem,” klinkt het in de binnentuin van de Amsterdamse Lassusstraat. Daar ontsnapt, via de ladder waarmee hij binnendrong, een dokter die net de vegiftiging van zijn matraise liet mislukken. Hij rent, vindt een auto met chauffeur en vertrekt.
Het voertuig krijgt onderweg echter een lekke band. Overstuur vindt hij vervolgens onderdak in een logement op de Martelaarsgracht en schrijft zijn afscheidsbrief. Langzaam zakt zijn verzwaarde lichaam naar de diepte.

Welke schatten zouden onder die meters zand liggen, vraag de roker zich romantisch af, kort nadat hij wakker schrok van een plons.

Voorgelezen in De Taalstaat minuut 41:35


Vitriool

Je kan je pen erin dopen
naar het schijnt.
Dan schrijft die alleen
nog venijn.
Geen zinnig woord komt
er meer uit.

Ik ken die mensen
die zo pennen,
maar ook zonder zuur
zou hun tekst
ongenietbaar zijn.

Niet het schrijfgerei
maar de krabbelaar
sabelt zichzelf
kleingeestig neer
als een ridder
in gevecht
met een konijn.

Ik ken die mensen
en soms raken ze me
daar waar ik
ze liever zou negeren,
zwavelzuur brandt
omdat het bijt.



De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie ervan.


woensdag 14 januari 2015

Juist



Jaar


“Het is gemakkelijk genoeg om kwaad te worden. Maar kwaad zijn op de juiste persoon, in de juiste mate, op de juiste tijd, om de juiste reden en op de juiste manier, dat is niet voor iedereen weggelegd of gemakkelijk.”
Aristoteles in Ethica Nicomachea (350 voor Chr.)

Het doet goed dat iemand daar ruim 2300 jaar geleden ook al mee bezig was. Het stond gisteren op de scheurkalender in de WC. Het gaat beter. Die vulkaan van vorig jaar is nauwelijks uitgebarsten en ik ben er beter in om de deksel er weer op te krijgen.

Ik ben wel kwaad geweest, de ene keer op een betere manier dan de andere, maar eigenlijk nooit helemaal juist. Iemand die kan voldoen aan de voorschriften van Aristoteles is een groot mens. Het is misschien daarom dat mensen liever alles in de minne schikken; ook daar waar kwaadheid op zijn plaats is.


de wind


Gedachten die de eeuwigheid raken
schrijft een dichter met grote woorden
die zouden in de stilte moeten komen
soms voel ik de mystiek, maar met mate
dit vind ik wat pedant en te religieus

wat ik zelf bedenk verwaait met de wind
bij gebruik blijft het misschien even hangen
het is vaak al vergeten voordat ik
zin heb om de mouwen op te rollen

Het eindeloze ligt in het niets van de dood
langzaam kruipt herinnering aan leven weg
gemeten naar de eeuwigheid
is er al gauw geen gram over van vlees of woord



De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie ervan.



vrijdag 9 januari 2015

Offensief van de beschaafdheid



Zijlijn

Geen fietsweer vandaag, de wind was veel te hard. Ik ben nauwelijks buiten geweest. Wel op de hometrainer een uurtje zitten spinnen. Met een slechte film erbij, Verzet. Grappig bedoeld, maar erg flauw. Het lijkt deze dag een beetje alsof woorden en beelden een betekenis moeten hebben; het waard zijn gemaakt te worden.

Je suis Charlie, ja mijn profielfoto op FB draagt die boodschap uit. Niet vanwege wij tegen zij, maar omdat het niet niks is dat een hele redactie wordt weggemaaid in een gerichte actie. Ook omdat ik wel een mening heb over het Islamistisch geweld tegen het Westen en het verrek aan de kant te blijven staan in dit offensief van de beschaafheid (met zijn neoliberale agenda, zijn repressie en oorlog aan de zuidoost grens van Europa).

In 1988 trok het Westen naar De Golf. Ze zijn er nooit meer weggegaan. VS troepen in Saoedi-Arabië, de vernedering van de Soenieten in Irak, een totaal uit de hand gelopen burgeroorlog in Syrië, bloedige chaos in Libië, de bemoeienis heeft weinig opgeleverd.
De haat heeft langzaamaan vormen aangenomen die moeilijk blusbaar zijn. Daarbij kregen verschillende partijen (illegaal) wapens, ook van NAVO-landen. Frankrijk was niet de geringste in dit gevaarlijke spel. Dialoog wordt weggewuifd door een brede waaier van politici. Ook nu wordt oorlog gevoerd in Irak/Syrië - zij-aan-zij met gevaarlijke Islamistische staten en partijen -  en die oorlog komt hierheen op een gruwelijke wijze. In Nederland werd veel gesproken over die mogelijkheid aan de vooravond van de huidige interventie in Irak. We zijn opeens getroffen. Op een manier die 'daar' al ruim een decennium gewoon is.

De terreur daad bij Chalie Hebdo trof doel in een toch al verscheurd Frankrijk. Een drie- of viertal fanatiekelingen waarvan waarschijnlijk een deel opgeleid in Jemen, weet een land en de wijde regio daaromheen op zijn kop te zetten. De pers meet alles breed uit. Het leidt tot een gevoel van angst.
De samenhang van de maatschappij wordt op de proef gesteld. Maar die samenhang verbrokkeld al jaren. Er is afkeer van de euro, de crisis, de vreemdeling, de geringe kansen op werk (voor ouderen en als je kleurtje hebt), de politiek, de banken. Ieder voor zich is het parool. Bezuinigen en afknijpen is gewoonte geworden. Even kan de gezamenlijke vijand een substituut zijn. Dat heet zondebokpolitiek.
De kritische en open dialoog tussen bevolkingsgroepen mag niet ontbreken, maar ook de democratie zal verdiept moeten worden en burgers moeten volwaardig mee kunnen doen, ook sociaal-economisch, om die weerbaarheid en samenhang te versterken. Europa is momenteel hard bezig the fabric of society af te breken, terwijl het hard nodig is om die juist uit te breiden met oog voor alle burgers.

Het zijn gedachten van iemand aan de zijlijn. Dinsdag dacht ik in het zwembad nog aan de film die ik de avond ervoor had gezien 4 maanden, 3 weken en 2 dagen. De film maakte een verpletterende indruk door de beklemmende sfeer die steeds werd opgeroepen. Ik kon even helemaal niks meer. Tijdens het zwemmen de middag erna merkte ik dat ik toch niet meer aan de film had gedacht. Dat kan bij film. De werkelijkheid kan je vergeten of negeren, hij gaat toch door.

Een dag later verandert mijn profielfoto opnieuw naar mijn eigen insteek bij het conflict die niet persé provoceert, maar de wapenhandel naar de kroon steekt.


Witte wieven


De sluipende engerds,
komen als de avond te lang duurt,
verdwijnen als het pikdonker wordt
en ik mijn ogen sluit.

Ze zijn er weer (of misschien nog)
als ik ze open en te lang blijf liggen

Griezels ik ken jullie en ben je de baas
tot mijn energie op is.



De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie ervan. Ze zijn gemaakt met een nieuwe camera.


vrijdag 2 januari 2015

Oude



Jaar

Op de bovenste plank van mijn boekenkast staan boeken die ik niet meer lees en toch wil bewaren. Een hele verzameling linkse denkers. Deze week pakte ik de biografie van Rosa Luxemburg door Henriette Roland-Holst (je weet wel van De zachte krachten zullen overwinnen en socialiste: SDAP, CPH en Vonk/Vlam), omdat ik over de Eerste Wereldoorlog schreef. Een kwart eeuw geleden las ik het en vond het overdreven sentimenteel en geschreven in gezwollen taal. Nu spreekt juist de emotionele schrijfwijze me aan. Ze schrijft:
"Gelooft de aktieve, wilskrachtige mensch niet steeds aan de doeleinden, waarvoor hij zijn persoonlijkheid inzet en waar hij zijn aktiviteit op richt? Geloof in haar werk en geloof in het proletariaat: zij zijn de sleutels tot het begrijpen van wat anders haast onbegrijpelijik is: de onvermoeibare kracht, waarmee Rosa Luxemburg, ondanks haar tere gestel, jaren en jaren achtereen het afmattende werk van agitatie en propaganda heeft volgehouden. Zulk een kracht ontspringt allee uit een sterk geloof."*
Inzet ken ik wel. Mijn gestel heeft me echter te grazen genomen en bij de socialisten verloor ik daarbij bijna mijn geloof in dat socialisme. Partijloos en met een te klein doel ga ik door het leven. Altijd op zoek naar energie. Geloof dat het anders moet is er nog steeds. Dat merkte ik tijdens het lezen van die paar bladzijden in het boek van Tante Jet over Rote Rosa. Overtuigingskracht kan een eeuw trotseren. Mooie gedachte om het nieuwe jaar in te gaan.

* Rosa Luxemberug, haar leven en werken, door Heniette Roland-Holst van der Schalk (Rotterdam: W.L. & Brusse's Uitgeversmaatschappij N.V., 1935)

oude jaar



't kan me niks meer schelen
wat je van me denkt
of ik het goed doe
of verkeerd dat
weet ik toch zelf wel

vaak begrijp ik achteraf pas
dat ik een verkeerde indruk
achterliet. Eentje waar ik niet
voor sta.

tweeënvijftig ben ik al
vrijwel niemand is het waard
uitleggen wat je bedoelt
weet ik nu pas

doe wat je doet
en dat een beetje goed
doortobben is dat niet
… ik bedoel: niet goed

martin


De foto's kan je aanklikken voor een grotere versie ervan. Ze zijn gemaakt op de gok met een camera zonder zoeker en waarvan het display het niet meer doet. Alles op automatisch en klikken maar. De bovenste maakte ik eerder.